tel. 505 990 271

„Czasem tak długo patrzymy na drzwi, które
się zamykają, że nie widzimy tych, które się otwierają.”
Alexander Graham Bell
„Dzieci to coś więcej niż tylko mali ludzie.
Dzieci są naprawdę niezwykłe. Na świecie nie ma innych równie wspaniałych istot.”
Adrian Wagner
„Odkryłam, ze zawsze mam wybór.
Czasem jest to po prostu wybór odpowiedniego podejścia do życia.”
Judith M. Knowlton

slider-logo

Psychoterapia dzieci

Psychoterapia dzieci opiera się na połączeniu formy zabawy i dialogu. Ogromne znaczenie ma uwzględnienie otoczenia dziecka, w praktyce najczęściej rodziców i najbliższych opiekunów. Rodzice szukający pomocy dla dziecka, sami często są w ogromnym niepokoju o swoją pociechę. Często pojawia się lęk przed oceną, poczucie winy, samooskarżenia. Dziecięce trudności nasilają się w przełomowych rozwojowo momentach np. pójście do przedszkola czy szkoły. Wtedy dodatkowo wzmaga się poczucie presji społecznej, ponieważ trudności nie rozgrywają się jedynie w domu, ale oznaczają otrzymywanie niepokojących informacji od opiekunów lub nauczycieli dziecka.

Można powiedzieć, że decyzja o podjęciu konsultacji ze specjalistą bywa znacznie trudniejsza dla rodziców niż dla samego dziecka. Rodzi się również bardzo silna potrzeba, aby „usunąć” problem jak najszybciej. Jednak warto przyjrzeć się sytuacji dziecka spokojnie i wnikliwie. Z reguły oznacza to potrzebę spotkań z rodzicami, które dają lepszy ogląd w indywidualną sytuację całej rodziny i poprzedzają indywidualną pracę z dzieckiem. Rolą terapeuty jest wspieranie rodziców w rozumieniu procesów zachodzących w dziecku i jego rodzinie, a nie ocenianie. Rodzice, którzy sami potrafią skorzystać z pomocy i opiekować się własnymi niepokojami i uczuciami, będą mieli więcej siły i uwagi dla dziecka. Przypomina to instrukcję bezpieczeństwa wydawaną przez stewardesy w samolotach. Jeżeli istnieje konieczność nałożenia masek tlenowych, to najpierw rodzic zakłada maskę sobie, a potem dopiero dziecku. Jeśli rodzicowi zabraknie tlenu i sił, nie będzie mógł pomóc dziecku. Optymalny rozwój dla dziecka wymagającego terapii daje zarówno praca z samym dzieckiem, jak i współpraca z jego opiekunami.

Terapia z małymi dziećmi odbywa się z użyciem dialogu oraz techniki zabawy, podczas której terapeuta obserwuje lub w uzasadnionych sytuacjach włącza się w swobodną aktywność dziecka, będącą odpowiednikiem wolnych skojarzeń w rozmowie z dorosłym. Obserwując zabawę dziecka i atmosferę emocjonalną, stara się zrozumieć co dziecko chce przekazać otoczeniu. Małe dzieci nie potrafią mówić wprost i nazywać stanów emocjonalnych, w których się znajdują i często komunikują je poprzez swoje zachowania, formę zabawy czy poprzez ciało. Często też wyobrażają sobie zasady rządzące światem i relacje w zupełnie odmienny sposób niż dorośli. Jeśli dzieci nie mogą z różnych względów otrzymać odpowiedzi na wysyłane sygnały, wtedy nasilają zachowania, które mają na celu zwrócenie uwagi rodziców i uzyskanie pomocy. Każde dziecko jest inne, ale można wyodrębnić pewne grupy zachowań, z którymi warto zwrócić się po pomoc do psychologa, a w szczególności do psychoterapeuty:

  • nadpobudliwość, trudności w zachowaniu i utrzymaniu emocji np. napady złości
  • wzmożona lękowość, wycofanie, moczenie nocne
  • trudności w kontaktach rówieśniczych
  • fobie szkolne
  • trudności z rozstawaniem z rodzicami np. u progu przedszkola lub szkoły
  • trudności w budowaniu trwałych i bezpiecznych więzi – dziecko jest nieufne, ucieka od kontaktu i bliskości
  • ma koszmary nocne i trudności ze spaniem
  • reaguje chorowaniem lub bólem fizycznym w sytuacjach stresogennych
  • przejawia zachowania autoagresywne np. okaleczanie się
  • odreagowuje stres poprzez jedzenie np. objadanie się, utratę apetytu, zmierza w kierunku anoreksji, ortoreksji, bulimii
  • zaburzenia ze spektrum autyzmu np. zespół Aspergera

Terapia ma pomóc dziecku w lepszym radzeniu sobie z ogromnymi wyzwaniami rozwojowymi – radzeniu sobie z rywalizacją i relacjami rówieśniczymi, bezpieczną separacją od rodziców, rozwijaniu własnego indywidualnego potencjału. Terapeuta nie zastąpi rodziców w ich codziennej miłości i opiece nad dzieckiem. Ma inne zadanie, lecz potrzebuje współpracy ze strony rodziców, którzy gotowi są do dodatkowej pracy, aby stworzyć dziecku środowisko, które razem współdziała na rzecz jego dobra. 

 

Psychoterapia młodzieży

Okres dojrzewania jest niezbędnym, a jednocześnie bardzo trudnym okresem w życiu. Potrzeba uniezależnienia się od rodziców i zbudowania własnej tożsamości jest rozwojowo ważna i konieczna. Zdarza się jednak, że nieporozumienia w rodzinie są tak silne lub zachowania autoagresywne dziecka tak nasilone, że podjęcie terapii wydaje się konieczne do bezpiecznego przejścia w czas dorosłości. Warto skorzystać z konsultacji i psychoterapii, jeśli:

  • u nastolatka dominuje znacznie zaniżona samoocena
  • jest wycofany i samotny
  • ma trudności w kontaktach z rówieśnikami lub szkolne
  • pojawiają się samookaleczenia lub myśli samobójcze
  • przeżywa zawód miłosny i nie potrafi sobie z nim poradzić
  • nie radzi sobie z emocjami
  • nie akceptuje swojego ciała i zmian związanych z dojrzewaniem
  • pojawiają się zaburzenia odżywiania lub snu
  • konflikty w rodzinie są szczególnie raniące dla obu wszystkich stron

Psychoterapia prowadzona z młodzieżą musi uwzględniać i chronić rodzącą się niezależność dziecka. Do podjęcia terapii konieczna jest więc motywacja i potrzeba młodego człowieka, z tego względu to z nim w pierwszej kolejności podejmowane są konsultacje, chyba, że sam nastolatek ma inną potrzebę. Psychoterapia z nastolatkiem lub młodym dorosłym może się rozpocząć w wieku nastoletnim, lub przekształcić z terapii z dzieckiem w terapię z nastolatkiem. W drugiej sytuacji oznacza to przejście od kontaktu, w którym dominowała zabawa do kontaktu polegającego w przeważającej mierze na rozmowie. Zmienia się zakres udziału rodziców, choć odbywa się to bardzo indywidualnie.

Terapeuta ma obowiązek zachować w tajemnicy to, co jest przedmiotem rozmowy z pacjentem. Jest to niezwykle delikatna sytuacja ze względu na konieczne wsparcie i zaangażowanie opiekunów np. w zakresie faktycznej zależności życiowej dziecka od rodziców, w tym finansowania terapii. Zachowanie poufności jest niezbędne dla zbudowania bezpiecznej relacji terapeutycznej i pozwala młodemu pacjentowi na otwartość i szczerość. Jeśli pacjent młodzieżowy lub rodzice mają potrzebę konsultacji odbywa się to na zasadach uzgodnionych przez wszystkie strony z zastrzeżeniem obowiązującej terapeutę tajemnicy.

Gabinet psychoterapii, 44-200 Rybnik, ul. Kościelna 13, I piętro

Projekt i wykonanie: GRAFNET

Ta witryna używa plików cookie. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie. Więcej...